Armoury Show

Zespół założony w 1984 przez Richarda Jobsona (ur. 6.10.1960r w Dunfermine w hr. Fife, Szkocja; śpiew, gitara) oraz Russella Webba (gitara basowa/śpiew), długoletnich członków formacji The Skids. Początkowo skład grupy uzupełnili John McGeoch (ur. 28.05.1955 w Greenock w hr. Strathclyde, Szkocja; gitara), wcześniej występujący z Magazine i Siouxsie And The Banshees oraz John Doyle (perkusja).
Chociaż kwartet ten odniósł pewien sukces singlami "Castles In Spain" (1984) i "We Can Be Brave Again" (1985), dwaj ostatni muzycy nie pasowali do ogólnego założenia i odeszli po nagraniu jedynego albumu Waiting For The Floods. Był on niezbyt udaną miksturą różnych stylów; lepsze wrażenie robił wydany w 1987 singel "New York City" nagrany z udziałem Jobsona, Webba i różnych muzyków sesyjnych. Choć utwór przypominał wczesne produkcje Simple Minds, wydawało się, że grupa odzyskała wiarę w siebie. Niestety, na skutek rosnącego zaangażowania Jobsona w pracę modela, grupa wkrótce się rozpadła.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Castles In Spain/Innocents Abroad	Armoury Show	08.1984	69[4]	-	Parlophone R 6079	[written by The Armoury Show][produced by Nick Tauber]
We Can Be Brave Again (Remix)/A Feeling	Armoury Show	01.1985	66[3]	-	Parlophone R 6087	[written by The Armoury Show][produced by Howard Gray, The Armoury Show]
Glory Of Love/Higher Than The	Armoury Show	07.1985	92[1]	-	Parlophone R 6098	[written by The Armoury Show][produced by Nick Launay]
Love In Anger/Tender Is The Night	Armoury Show	01.1987	63[3]	-	Parlophone R 6149	[written by The Armoury Show][produced by Howard Gray]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Waiting For The Floods	Armoury Show	09.1985	57[1]	-	Parlophone ARM 1	[produced by Nick Launay]

Armoury Show - Castles in spain.mp3

Art Of Noise

Grupa brytyjska. Powstała jesienią 1983 w Londynie. Nazwę wzięła z opublikowanego w 1913 manifestu włoskiego futurysty Luigiego Russolo. Wyłoniła się z zespołu realizatorów, producentów nagrań i muzyków skupionych wokół Trevora Horna, byłego muzyka The Buggles i Yes. Od początku jej trzon stanowili: Ann Dudley (7.05.1956, Londyn) - k, J.J. Jeczalik (właśc. Jonathan Jeczalik; 11.05.1955) - k i Gary Langan. A status członka formacji miał też dziennikarz Paul Morley, który zajmował się promocją jej poczynań oraz pisał teksty do jej utworów i komentarze na okładki płyt. W 1985 uniezależniła się od Horna oraz zerwała współpracę z Morleyem. W 1986 odszedł Langan. Istniała do lipca 1990. W 1997 wznowiła działalność, a w jej składzie oprócz Horna, Dudley i Morleya znalazł się Lol Creme (19.09.1947, Manchester) - k, g, perc, voc, znany z zespołu 10 c.c. oraz z duetu z Kevinem Codleyem.
W 1983 Dudley, Jeczalik i Langan wspomagali Horna w pracy nad płyta "90125" zespołu Yes. W chwilach wolnych tworzyli dla przyjemności, z pomocą, przede wszystkim syntezatora Fairlight, muzykę inspirowaną napływającymi ze Stanów nagraniami pierwszych gwiazd hip hopu. Wtedy narodził się pomysł połączenia sił na dłużej w ramach grupy, która eksperymentowałaby z nowymi konwencjami w muzyce pop, poszukiwała intrygujących brzmień, penetrowała możliwości nowoczesnych technik nagraniowych, ale też po prostu bawiła się tworzeniem swoich osobliwych kolaży dźwiękowych. Płyty formacji, z początku wydawane przez firmę Horna Zang Tuum Tumb, lepiej znanej jako ZTT, a później przez własną China, zdominowała zwariowana, bezwstydnie eklektyczna i zuchwale nowatorska pod względem brzmieniowym, elektroniczna muzyka taneczna, chociaż nie zabrakło na nich kompozycji o cechach ilustracji dźwiękowych do wyimaginowanych filmów.
Single The Art Of Noise odnosiły większe i mniejsze sukcesy na listach przebojów, np.Beatbox (Diversions 7)/Beatbox (Diversions 2) z marca 1984 i Close (To The Edit)/A Time To Hear (Who's Listening) z października tego roku, Moments In Love/Beatbox z marca 1985 i Legs/Hoops And Mallets z października tego roku, Peter Gunn (przeróbka starego przeboju gitarzysty Duane'a Eddy'ego, przygotowana z jego udziałem) Something Always Happens z marca 1986 i Paranoimia/Why Me? z maja tego roku, Dragnet/Action Art z lipca 1987, Kiss (przeróbka piosenki Prince'a nagrana z piosenkarzem Tomem Jonesem)/E.F.L z listopada 1988, Yebo (wspólne nagranie z południowoafrykańskim chórem Mahlathini And The Mahotella Queens)/Dan Dare z lipca 1989 oraz Art Of Love/Heart Of Love z czerwca 1990.
Spośród albumów największą popularność zyskały "(Who's Afraid Of?) The Art Of Noise" z października 1984, "In Visible Silence" z kwietnia 1986 i najbliższy rocka "In No Sense? Non-sense!" z sierpnia 1987. Grupa tworzyła też muzykę do filmów, m.in. do Disorderlies (Trzech wesołych pielęgniarzy; 1987, reż. Michael Schultz), oraz do reklam telewizyjnych, m.in. dla firm Revlon i Swatch. Dopiero w 1986 zdecydowała się na działalność koncertową i dotarła ze swoimi występami m.in. do Japonii, co dokumentował album "Re-Works Of Art Of Noise" z grudnia 1996. Jej klasyczne nagrania wywarły ogromny wpływ na muzykę lat dziewięćdziesiątych, a w szczególności na takie zespoły, jak 808 State, The Orb, Future Sound Of London, The Prodigy i The Chemical Brothers.
W czerwcu 1999, po kilkuletniej przerwie w działalności, przypomniała się słuchaczom albumem "The Seduction Of Claude Debussy", będącym kontrowersyjną próbą uwspółcześnienia muzyki Claude'a Debussy'ego (np. Bom On A Sunday, Approximate Mood Swing No. 2).
Dudley po rozwiązaniu The Art Of Noise w 1990 z powodzeniem kontynuowała karierę jako kompozytorka, aranżerka, producentka nagrań, pianistka. Współpracowała m.in. z Philem Collinsem, Paulem McCartneyem, The Moody Blues i Moloko. Stworzyła muzykę do wielu filmów, m.in. do Buster (Buster; 1988. reż. David Green), The Crying Game (Gra pozorów; 1992, reż. Neil Jordan), za którą była nominowana do Oscara, The Full Monty (Goło i wesoło; 1997, reż. Peter Cattaneo), za którą otrzymała tę nagrodę, oraz Pushing Tin (1999, reż. Mike Newell).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Close (To the Edit)/A Time to Hear (Who's Listening)	Art Of Noise	10.1984	8[19]	102[2]	Z.T.T.-Island TIS 100	[4.Hot Dance Club Play][23.R&B Chart]
Moments In Love/Beatbox: Love Beat	Art Of Noise	03.1985	51[4]	101[5][04.84]	Z.T.T.-Island ZTPS 02	[written by Trevor Horn,Gary Langan,J.,J. Jeczalik,Anne Dudley,Paul Morley][produced by The Art Of Noise][1[2].Hot Dance Club Play][10.R&B Chart]
Legs / Hoops and Mallets	Art Of Noise	10.1985	69[1]	-	China WOK 5	[written by Gary Langan,J. J. Jeczalik,Anne Dudley][produced by The Art Of Noise]
Peter Gunn/ Something Always Happens	Art Of Noise feat. Duane Eddy	03.1986	8[9]	50[11]	China WOK 6	[written by Henry Mancini][produced by The Art Of Noise]
Paranoimia/ Why Me?	Art Of Noise with Max Headroom	05.1986	12[9]	34[12]	China WOK 9	-
Dragnet/Action art	Art Of Noise	07.1987	60[4]	-	China WOK 14	[written by Walter Schumann][produced by The Art Of Noise]
Kiss/E.F.L.	Art Of Noise feat Tom Jones	11.1988	5[7]	31[11]	China CHINA 11	[written by Prince,J. J. Jeczalik,Anne Dudley][produced by The Art Of Noise]
Yebo/Dan dare	Art Of Noise feat. Mahlathini and The Mahotella Queens	07.1989	63[3]	-	China CHICD 18	[written by Anne Dudley,Jonathan Jeczalik,W. Nkosi][produced by Anne Dudley,Ted Hayton,Jonathan Jeczalik]
Art of Love/ Ambience of Love / Heart of Love	Art Of Noise	06.1990	67[1]	-	China CHINA 23	[written by Gary Langan,J. J. Jeczalik,Anne Dudley][produced by The Art Of Noise,Martin "Youth" Glover]
Instruments Of Darkness (All Of Us Are One People) (The Prodigy Mix)/L.E.F.	Art Of Noise	12.1991	45[5]	-	China WOK 2012	[written by Walter Schumann][produced by The Art Of Noise]
Shades Of Paranomia/Roller	Art Of Noise	02.1992	53[2]	-	China WOK 2014	-
Yebo	Art Of Noise feat. Rakim	03.1995	172[1]	-	China	-
Metaforce	Art Of Noise	06.1999	53[2]	-	Z.T.T. ZIT 129	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Who's Afraid of The Art of Noise	Art of Noise	07.1984	27[17]	85[13]	Island 90 179	-
In Visible Silence	Art of Noise	05.1986	18[15]	53[30]	Chrysalis 41 528	-
In No Sense? Nonsense!	Art of Noise	10.1987	55[2]	134[9]	Chrysalis 41 570	-
The Best of The Art of Noise	Art of Noise	12.1988	55[3]	83[14]	China 837367	-
State of The Art	Art of Noise	08.1997	200[1]	85[13]	China WOLCD 1075	-
The seduction of Claude Debussy	Art of Noise	07.1999	150[2]	-	Z.T.T. ZTT 130	-

Art of Noise- Close _To The Edit_.mp3

Animotion

Grupa Animotion powstała w roku 1984 w Los Angeles. W jej skład weszli: Bill Wadhams jako wokalista, Astrid Plane - wokalistka, Charles Ottavio - gitara basowa, Don Kickpatrick - gitara, Paul Antonelli - klawisze, Frenchy O`Brien - perkusja, Gregory Smith - klawisze.

Wcześniej Astrid, Paul i Frenchy grali w zespole Red Zone, gdzie producentem był Charles. Po rozpadzie Red Zone w 1983 założony został Animotion. Dołączyli do nich Bill, Don i Greg. W 1984 roku ukazał się ich pierwszy singiel "Obsession", który przyniósł pierwszy sukces. Rok później ukazał się ich debiutancki album zatytułowany "Animotion", na którym umieszczony został ów przebój.

Kolejnym singlem promującym płytę był "Let Him Go". W roku 1986 Astrid i Bill zostali prezenterami rozdania nagród American Music Awards. W zespole zaczęły następować zmiany personalne. Najpierw odszedł klawiszowiec Paul Antonelli (od tego momentu grupa miała jednego keyboardzistę), a następnie z zespołem pożegnał się perkusista Frenchy O`Brien. Jego miejsce zajął ex członek grupy Shalimar, Jim Blair. Po krótkiej przerwie ukazał się drugi album zespołu "Strange Behavior" oraz singiel "I Engineer". Utwór ten zajął 2 miejsce na listach przebojów w Niemczech.

W 1987 roku pojawiły się czarne chmury nad grupą i w połowie nagrywania trzeciego albumu nastąpił tajemniczy rozpad zespołu. Jedną z teorii przyczyn rozpadu było przedawkowanie substancji MSG w chińskim jedzeniu jakie spożywali jednego dnia. Od tamtej pory już nigdy członkowie Animotion nie zjedli razem obiadu! Z zespołu odeszli Bill, Astrid, Charles i Jim. Wytwórnia Polygram, dla której grupa nagrywała trzecią płytę, nie chciała stracić materiału i do Animotion, które ówcześnie składało się tylko z Dona i Grega, dołączyli: Cynthia Rhodes, znana aktorka, od 1989 roku żona znanego piosenkarza Richarda Marxa, oraz Paul Engemann. Trzeci longplay został w końcu wydany w 1989 roku. Znalazł się na nim utwór "Room To Move", który rok wcześniej ukazał się na singlu oraz został wykorzystany w filmie "Moja Macocha Jest Kosmitką". Niestety album nie odniósł większego co spowodowało, że nastąpił kolejny rozpad zespołu.

8 lutego 2001 roku Animotion ponownie powrócił. Aktualnie jest tworzony przez podstawowy skład, tj. Bill, Astrid, Charles, Don, Greg oraz przez nowego perkusistę, Kevina. Członkowie zespołu po powrocie nie wydali żadnej płyty, jednak grają do dziś, dając koncerty na całym świecie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Obsession / Turn Around	Animotion	01.1985	5[12]	6[24]	Mercury 880 266	[written by Holly Knight,Michael Des Barres][produced by John Ryan]
Let Him Go / Holding You	Animotion	06.1985	-	39[13]	Mercury 880 737	[written by B. Wadhams][produced by John Ryan]
I Engineer / The Essence	Animotion	03.1986	-	76[6]	Casablanca 864 433	[written by Mike Chapman,Bernie Taupin,Holly Knight][produced by Richie Zito]
I Want You / Staring Down The Demons	Animotion	05.1986	-	84[4]	Casablanca 884 729	[written by B. Wadhams,R. Neigher][produced by Richie Zito]
Room to Move / Send it Over	Animotion	02.1989	-	9[18]	Polydor 871 418	[written by Simon Climie,Rob Fisher,D. Morgan][produced by Steve Barri,Tony Peluso][piosenka z filmu "My stepmother is an alien"]
Calling It Love / The Way Into Your Heart	Animotion	06.1989	-	53[9]	Polydor 889 054	[written by Desmond Child,A. Fig][produced by Steve Barri,Tony Peluso]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Animotion	Animotion	02.1985	-	28[30]	Mercury 822 580	-
Strange Behavior	Animotion	03.1986	-	71[14]	Casablanca 826 691	-
Animotion [1989]	Animotion	03.1989	-	110[17]	Polydor 837 314	-

Animotion - Obsession.mp3

Altered Images

Grupa popowa z Glasgow (Szkocja) założona w 1979. Tworzyli ją Clare Grogan (śpiew), Johnny McElhone (gitara), Tony McDaid (gitara basowa) i Michael "Tich" Andersen (perkusja).
Jeszcze przed debiutem nagraniowym Grogan zagrała w filmie Billa Forsytha "Gregory's Girl". W 1980 zespół wybrał się w trasę koncertową z Siouxsie And The Banshees, w wyniku której zaangażował basistę tej formacji Steve'a Severina w roli producenta. Innym mecenasem Altered Images był słynny brytyjski DJ radiowy John Peel. Nagrane dzięki niemu sesje dla radia BBC stały się przepustką do kontraktu z wytwórnią Epic Records; jej nakładem ukazały się single "Dead Pop Stars" i "A Day's Wait", które jednak nie odniosły żadnych sukcesów.
Po zaangażowaniu gitarzysty Jima McInvena zespół nagrał w 1981 pierwszą płytę długogrającą Happy Birthday. Chwytliwy utwór tytułowy, którego producentem był Martin Rushent, wspiął się od razu na 2. miejsce brytyjskich list przebojów, a przypominająca elfa Grogan została okrzyknięta punkową Shirley Temple, "I Could Be Happy" i "See Those Eyes" także osiągnęły status przebojów, ale następny longplay, Pinky Blue, nie został przychylnie przyjęty przez krytyków muzycznych.
Na albumie Bite z 1983 Grogan przyjęła bardziej dojrzały, "dorosły" wizerunek. Z zespołu odeszli Tich i Mclnven, a ich miejsce zajął Stephen Lironi (gitara, perkusja). Znaleźli się też nowi producenci w osobach Toniego Viscontiego i Mike'a Chapmana. Eksperyment ten przyniósł jeszcze jeden hit z pierwszej dziesiątki, "Don't Talk To Me About Love". Jednak po krótkiej trasie koncertowej z udziałem dodatkowych muzyków - Davida Wilde'a (perkusja) i Jima Prime'a (instrumenty klawiszowe), zespół rozwiązał się.
Grogan zajęła się karierą aktorską (występowała m.in. w telewizyjnym sitcomie "Red Dwarf", nagrała solowy album Love Bomb, a wkrótce pojawiła się znów na scenie na czele nowej grupy Universal Love School. Gitarzysta Johnny McElhone grał potem w zespołach Hipsway i Texas.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dead Pop Stars/ Sentimental	Altered Images	03.1981	67[2]	-	Epic EPC A 1023	[written by Altered Images][produced by Steve Severin]
A Days Wait/ Who Cares?	Altered Images	.1981	67[2]	-	Epic EPC A 1167	[written by Altered Images][produced by Steve Severin]
Happy Birthday/ So We Go Whispering	Altered Images	09.1981	2[17]	-	Epic EPC A 131522	[written by Altered Images][produced by Martin Rushent]
I Could Be Happy/ Insects	Altered Images	12.1981	7[12]	-	Epic EPC A 131834	[written by Altered Images][produced by Martin Rushent]
See Those Eyes/ How About That Than (I've Missed My Train)	Altered Images	03.1982	11[7]	-	Epic EPC A 2198	[written by Altered Images][produced by Martin Rushent]
Pinky Blue / Think That It Might	Altered Images	05.1982	35[6]	-	Epic EPC A 2426	[written by Altered Images][produced by Martin Rushent]
Don't Talk To Me About Love/ Last Goodbye	Altered Images	03.1983	7[7]	-	Epic EPC A 3083	[written by McElhone, Grogan, McDavid, Lironi, McElhone][produced by Mike Chapman]
Bring Me Closer/ Surprise Me	Altered Images	05.1983	29[6]	-	Epic EPC A 3398	[written by Altered Images][produced by Tony Visconti, Altered Images]
Love To Stay/ Another Lost Look (live)	Altered Images	07.1983	46[3]	-	Epic EPC A 3582	[written by Altered Images][produced by Mike Chapman]
Change Of Heart/ Another Lost Look	Altered Images	.1983	-	-	Epic EPC A 3735	[written by Altered Images][produced by Mike Chapman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Happy Birthday	Altered Images	09.1981	26[21]	-	Epic EPC 84893	[silver-UK][produced by Steve Severin]
Pinky Blue	Altered Images	05.1982	12[10]	-	Epic EPC 85665	[silver-UK][produced by Martin Rushent]
Bite	Altered Images	06.1983	16[9]	-	Epic EPC 25413	[produced by Mike Chapman, Tony Visconti]

Altered Images - I Could Be Happy.mp3

Altered Images - Happy Birthday.mp3

Adam & The Ants

Zespół ten powstał w kwietniu 1977. W jego skład weszli Adam Ant (właśc. Stuart Leslie Goddard, ur. 3.11.1954 w Londynie; śpiew, gitara), Lester Sąuare (gitara), Andy Warren (śpiew, gitara basowa) oraz Paul Flanagan (perkusja).
W muzyce grupy wyraźny był wpływ Sex Pistols; jej wizerunek i repertuar oparty był na aluzjach do sadomasochizmu. W latach 1977-79 skład zespołu często się zmieniał; miejsce Lestera Square'a (który odszedł do Monochrome Set, podobnie jak później Andy Warren) zajął Mark Gaumont, a menedżer Jordan - barwna postać - czasem występował w roli wokalisty.
Ant zagrał u boku Toyah w filmie Dereka Jarmana "Jubilee" - był w nim zresztą bardziej przekonujący niż na scenie. Zespół w pierwszym "pokoleniu" wydał tylko jeden album studyjny - Dirk Wears White Sox - a reputację wśród krytyków muzycznych związanych z nurtem new wave miał bardzo kiepską. Ant poprosił wiec o pomoc menedżera Sex Pistols zmianę "polityki" muzycznej oraz wykreował nowy śmiały image łączący elementy indiańskie (z kultury Apaczów) z pirackimi.
W styczniu 1980 grupa padła jednak ofiarą charyzmy McLarena - członkowie porzucili swojego lidera i założyli nową, mocno "nagłośnioną" w mediach formację Bow Wow Wow. Większość obserwatorów doszła do wniosku, że w ten sposób kariera Adama Anta dobiegła końca. W istocie jednak dopiero się rozpoczynała.
Ant skrzyknął nowy zespół, w którego skład weszli Marco Pironi (ur. 27.04.1959 w Londynie; śpiew, gitara), Kevin Mooney (śpiew, gitara basowa) oraz dwaj perkusiści - Terry Lee Miall (ur. 8.11.1958 w Londynie) oraz Merrick (właśc. Chris Hughes, ur. 3.03.1954 w Londynie). Punk i akcesoria sadomasochistyczne odeszły do lamusa. Teraz brzmienie grupy przypominało bardziej perkusyjne Burundi Black. W indiańskich barwach wojennych i barwnych kostiumach Ant wprowadził na brytyjskie listy w 1980 trzy przeboje - nagranie "Ant Music" doszło do 2. miejsca. W utworze tym Ant śmiało dyskredytował rywali i ogłaszał, że takie właśnie brzmienie jest najbardziej na czasie. Jego prognoza okazała się trafna. Rok 1981 był rokiem Adam And The Ants - ich "naukowy" pop uchwycony został w całej serii świetnych wideoklipów. Dzięki wyjątkowemu wizerunkowi i sprytnemu wykorzystywaniu kostiumów Adam okazał się idolem niesłychanie fotogenicznym.
Wcielał się w rzezimieszka ("Stand And Deliver") i mima ("Prince Charming"), dzięki czemu oba nagrania zagościły na szczycie list brytyjskich i otworzyły erę "nowego popu", w którym normą stały się przebieranki i chwytliwe, melodyjne piosenki bez żadnego przesłania. W 1981 Mooneya zastąpił były członek Roxy Music Gary Tibbs (ur. 25 stycznia 1958 w Londynie). Niespodzianką było więc, gdy w 1982 Ant ogłosił, że rozwiązuje prowadzony przez siebie od 1977 zespół i podejmuje karierę solową jako Adam Ant.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Kings of the Wild Frontier/Press Darlings	Adam & The Ants	07.1980	48[5]	-	CBS 8877	[written by Adam Ant/Marco Pirroni][produced by Chris Hughes]
Dog Eat Dog /Physical (You're So)	Adam & The Ants	09.1980	4[16]	-	CBS 9039	[written by Adam Ant/Marco Pirroni][produced by Chris Hughes]
Antmusic/Fall In	Adam & The Ants	11.1980	2[18]	-	CBS 9352	[written by Adam Ant/Marco Pirroni][produced by Chris Hughes]
Young Parisians /Lady	Adam & The Ants	12.1980	9[13]	-	Decca F 13 803	[nagranie z 10.1978r][written by Adam Ant][produced by Jo Julian, Adam Ant]
Cartrouble/Kick!	Adam & The Ants	01.1981	33[9]	-	Do It DUN 10	[written by Adam Ant][produced by Chris Hughes]
Zerox /Whip in My Valise	Adam & The Ants	01.1981	45[9]	-	Do-It DUN 8	[written by Adam Ant][produced by Adam Ant]
Kings of the Wild Frontier/Press Darlings	Adam & The Ants	02.1981	2[13]	-	CBS 8877	[written by Adam Ant/Marco Pirroni][produced by Chris Hughes]
Stand and Deliver/Beat My Guest	Adam & The Ants	05.1981	1[5][15]	-	CBS A 1065	[written by Adam Ant/Marco Pirroni][produced by Chris Hughes]
Prince Charming / Christian D'or	Adam & The Ants	09.1981	1[4][12]	-	CBS A 1408	[written by Adam Ant/Marco Pirroni][produced by Chris Hughes, Ant, Marco]
Ant Rap / Friends	Adam & The Ants	12.1981	3[10]	-	CBS A 1738	[written by Adam Ant/Marco Pirroni][produced by Chris Hughes]
The Antmusic [EP] [The B-sides]	Adam & The Ants	03.1982	46[4]	-	Do-It DUN X 20	-
Deutscher Girls / Plastic Surgery	Adam & The Ants	02.19821	13[6]	-	E.G. EGO 5	[piosenka z filmu "Jubilee"][written by Adam Ant]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Kings of the Wild Frontier	Adam & The Ants	11.1980	1[12][66]	44[35]	CBS 84549	[platinum-UK][gold][produced by Chris Hughes][1982 BRIT Awards - Best selling album ]
Dirk Wears White Sox	01.1981	Adam & The Ants	16[29]	-	Do-It RIDE 3	[gold-UK][nagrany 11.1979r][produced by Adam Ant, Chris Hughes]
Prince Charming	Adam & The Ants	11.1981	2[21]	94[21]	CBS 85268	[platinum-UK][produced by Chris Hughes]
The Very Best of Adam and the Ants	Adam & The Ants	04.1999	56[9]	-	Columbia 4942292	[gold-UK]
Dirk Wears White Sox	Adam & The Ants	07.2004	184[1]	-	Columbia 517081 2	-
The Very Best Of Adam & The Ants. Stand & Deliver	Adam & The Ants	09.2006	39[4]	-	Columbia 82876891242	-

Adam and The Ants - Stand and delive.mp3

Adam and The Ants - Kings of the wil.mp3

Wildhearts

Nowatorski brytyjski kwartet hardrockowy założony w 1991 r. w Newcastle-upon-Tyne. Zespół utworzyli Ginger (śpiew/gitara; eks-Quireboys), Barn Barn (były perkusista Dogs D'Amour), CJ (gitara/śpiew) i Danny (bas). Odrzucając utarte schematy, stworzyli niepowtarzalny collage hard rocka, thrashu i pop ze zgrabnymi, niebanalnymi tekstami.
W ich kompozycjach pobrzmiewały echa dokonań takich grup jak Metallica, Poison, Cheap Trick, Sex Pistols i Kings X. Po związaniu się kontraktem z wytwórnią East West Records, zadebiutowali na początku 1992 r. mini-albumem Mondo Akimbo A-Go-Go. Niestety, nieklarowna produkcja zniszczyła wrażenie, jakie mógł wy wołać doskonały materiał zawarty na krążku.
Znacznie lepiej wypadł wydany w 1993 r. już przez wytwórnię Bronze Records album Earth Ver sus The Wildhearts, ciepło przyjęty w Anglii i określany jako "spotkanie The Beatles z Metalliką oraz The Kinks z The Clash". Promując płytę grupa koncertowała u boku m.in. Manic Street Preachers i The Almighty, a jej nowym perkusistą został w tym czasie Stidi. Wziął on udział w tournee po Anglii i Europie. Na początku 1994 r. Wildhearts nagrali EP-kę "Caffeine Bomb".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
TV Tan/Show A Little Emotion	Wildhearts	11.1993	97[2]	-	Bronze YZ 784CD	[written by Ginger][produced by The Wildhearts]
Caffeine Bomb/Girlfriend Clothes	Wildhearts	02.1994	31[4]	-	Bronze YZ 794CD	[written by Ginger][produced by The Wildhearts With Simon Efemey]
Suckerpunch	Wildhearts	07.1994	38[3]	-	Bronze YZ 828CD	-
If Life Is Like A Lovebank I Want An Overdraft / Geordie in Wonderland	Wildhearts	01.1995	31[5]	-	Bronze YZ 874CD	[written by McCormack, Palmer , Battersby][produced by The Wildhearts, Mark Dodson]
I Wanna Go Where The People	Wildhearts	05.1995	16[7]	-	East West YZ 923CD	[written by David Walls][produced by The Wildhearts,Simon Efemey]
Just In Lust	Wildhearts	07.1995	28[6]	-	East West YZ 967CD	[produced by The Wildhearts, Simon Efemey]
Sick Of Drugs	Wildhearts	04.1996	14[11]	-	Round WILD 1CDX	[written by Ginger][produced by The Wildhearts,Mark Wallis]
Red Light – Green Light	Wildhearts	06.1996	30[4]	-	Round WILD 2CD	[written by Ginger][produced by The Wildhearts,Mark Wallis,Ralph Jezzard]
Anthem/He's A Whore	Wildhearts	08.1997	21[5]	-	Mushroom MUSH 6CD	[written by McCormack, Ginger, Battersby, Streatfield][produced by Ralph Jezzard]
Urge/Lost Highway	Wildhearts	10.1997	26[4]	-	Mushroom MUSH 14	[written by Ginger]
Vanilla Radio/Better Than Cable	Wildhearts	10.2002	26[2]	-	Round/Snapper SMASCD 048X	[produced by Simon Efemey, Russ Russell]
Stormy In The North, Karma In The South	Wildhearts	02.2003	17[4]	-	Snapper Music SMASCD 049X	[produced by Simon Efemey,Russ Russell]
So Into You	Wildhearts	05.2003	22[4]	-	Gut CXGUT 49	[written byThe Wildhearts]
Top Of The World	Wildhearts	11.2003	26[2]	-	Gut CXGUT 54	[written by Ginger][produced by Ginger , Russ Russell]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Earth vs the Wildhearts	Wildhearts	09.1993	46[1]	-	East West 4509932012	[produced by The Wildhearts]
Don't Be Happy... Just Worry EP.	Wildhearts	05.1994	91[1]	-	East West 4509-91202-1	[produced by 'Desperate' Dan Priest, Robert Musso, Wildhearts]
P.H.U.Q.	Wildhearts	06.1995	6[6]	-	East West 0630104372	[produced by Mark Dodson, Simon Efemey,Wildhearts]
Fishing for Luckies	Wildhearts	06.1996	16[6]	-	East West 0630148559	[produced by Mark Dodson, Mark Wallis, Mouton Cadet , Wildhearts]
Endless Nameless	Wildhearts	11.1997	41[2]	-	Mushroom MUSH 13CD	[produced by Ralph Jezzard]
The Wildhearts Must Be Destroyed	Wildhearts	09.2003	54[2]	-	Gut GUTCD25	[produced by Ginger , Russ Russell]
Coupled With	Wildhearts	04.2004	110[1]	-	Gut GUTCD27	[produced by Big Mick, Ginger, Gordon Raphael, Russ Russell , Simon Efemey ]
Strike back...	Wildhearts	11.2004	158[1]	-	Gut GUTCD32	-
The Wildhearts	Wildhearts	05.2007	55[2]	-	Round/Snapper ROUND 0102	[produced by Jase Edwards]
Chutzpah!	Wildhearts	09.2009	53[1]	-	Backstage Alliance BSACD 027	[produced by Jacob Hansen]

Wildhearts - So Into You.mp3

Wildhearts - I Wanna Go Where The People .mp3

ABC

Grupa brytyjska. Powstała latem 1980 w Sheffield.
Na jej czele stanął Martin Fry (9.03.1958, Manchester) - voc. Wcześniej był wydawcę fanzinu "Modern Drugs", ale postanowił spróbować trudów kariery estradowej. Wsparli go dwaj muzycy zespołu Vice Versa, znanego m.in. z czwórki "Musie 4" (Neutron, 1979) w stylu Cabaret Voltaire:
Mark White (1.04.1961, Sheffield) -g; voc i
Stephen Singleton (17.04.1959/ Sheffield) -s.
Składu dopełnili
Mark Lickey - b i
David Robinson - dr, którego niebawem, na początku 1982/ zastąpił
David Palmer (29.05.1961, Chesterfield, Derbyshire) - dr.
Zespół stopniowo się zmniejszał: w 1982 odszedł Lickey, w 1983 - Palmer, a w 1984 -Singleton.
Od tej pory z ABC gościnnie współpracowali m.in. Palmer, David Clayton - k, Alan Spenner - b, Brad Lang - b, Andy Newmark - dr i Graham Broad - dr.
W połowie lat dziewięćdziesiątych jedynym stałym członkiem formacji został Fry.
Zwróciła na siebie uwagę, koncertując w klubach Sheffield. Już pierwsze płyty przyniosły jej ogromną popularność. Były to single Tears Are Not Enough/Alphabet Soup z października 1981, Poison Arrow/Theme From Mantrap ze stycznia 1982, The Look Of Love/The Look Of Love Part 2 z maja i All Of My Heart/Overture z sierpnia tego roku oraz album "The Lexicon Of Love "z czerwca 1982 (wydała je, tak jak późniejsze, nakładem własnej firmy Neutron, powiązanej kontraktem dystrybucyjnym z wytwórnią Phonogram).
Sukces zapewniły jej urzekająco melodyjne, bezwstydnie melodramatyczne, zaraźliwie rytmiczne piosenki Martina Fry, ujęte w przesadnie bogate, ocierające się o kicz opracowania Trevora Horna (lider ABC zaangażował byłego muzyka The Buggles jako aranżera i producenta urzeczony owocami jego współpracy w tej roi z popowym zespołem Dollar).
Niektórzy ujrzeli w twórczości grupy jedynie echo dokonań Davida Bowiego i \Roxy Music, a także soulowych gwiazd związanych z wytwórnia Motown, inni wszakże docenili niezwykle udaną prób^ odświeżenia muzyki pop.
Zaraz po ukazaniu się "The Lexicon Of Love" formacja wyruszyła w wielką trasę dookoła świata, a podczas tej wyprawy powstał film dokumentalny Mantrap (1982, reż. Julien Tempie).
Wydana w listopadzie 1983 płyta "Beauty Stab", wynik współpracy z innym producentem - Garym Langanem, dokumentowała zaskakujący zwrot ABC ku muzyce bliższej rocka.
Nie odniosła już takiego sukcesu jak debiut.
Towarzyszyły jej single That Was Then But This Is Now/Vertigo z października 1983 i S.O.S./United Kingdom ze stycznia 1984.
Album następny, "How To Be... A Zillionaire!" z października 1985/ był wynikiem fascynacji nową muzyką taneczną rodem z Nowego Jorku (m.in. hip hopem) i zyskał większą popularność w Stanach niż w Wielkiej Brytanii.
To samo dotyczy singli z tego okresu: How To Be A Millionaire/How To Be A Billionaire z października 1984, Be Near Me/A To Z z marca 1985 i Vanity Kills/Judy's Jewels z czerwca tego roku oraz Ocean Blue/Tower Of London ze stycznia 1986.
Nagrana po dłuższej przerwie w działalności ABC (spowodowanej przewlekłą chorobą lidera) płyta "Alphabet City" z października 1987 miała w sobie wiele z uroku albumu "The Lexicon Of Love" i niemal powtórzyła jego sukces.
Towarzyszyły jej kolejne przebojowe single: When Smokey Sings (hołd dla Smokeya Robinsona)/Chicago Part 1 z maja 1987, The Night You Murdered Love/ Minneapolis z sierpnia i King Without A Crown/The Look Of Love (wersja koncertowa) z listopada tego roku.
Niestety, w późniejszym okresie Fry znowu zagubił się w poszukiwaniach nowej formuły muzyki pop. l żadna z następnych płyt ABC nie zyskała większej popularności oprócz świetnej składanki "Absolutely ABC" z kwietnia 1990.
Fry w duecie z Glennem Gregorym z Heaven 17 nagrał utwór Seven Day Weekend wydany na filmowej płycie "When Saturday Comes" (Polystar, 1996), a jako solista m.in. piosenkę Thunderball, wydaną na "Shaken Not Stirred" (East West, 1997) z przebojami z filmów o przygodach Jamesa Bonda w opracowaniu Davida Arnolda.
Palmer w 1986 krótko współpracował z zespołem Echo And The Bunnymen.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tears are not enough/Alphabet soup	ABC	11.1981	19[8]	-	Neutron NT 101	[written by Martin Fry, Mark White, Stephen Singleton, Mark Lickley][produced by Trevor Horn, Steve Brown]
Poison arrow/Theme from Mantrap US side B:Tears are not enough	ABC	03.1982	6[11]	25[15][01.83]	Neutron NT 102	[silver-UK][39[12].Hot Dance/Disco][written by Martin Fry, Mark White, Stephen Singleton, Mark Lickley][produced by Trevor Horn]
The look of love Part.1/Part.2 side B in US:Theme from Mantrap	ABC	05.1982	4[12]	18[25]	Neutron NT 103	[silver-UK][1[1][26].Hot Dance/Disco][written by Martin Fry, Mark White, David Palmer, Stephen Singleton][produced by Trevor Horn, Martin Fry, Mark White]
All of my heart/Overture	ABC	08.1982	5[8]	-	Neutron NT 104	[written by Martin Fry, Mark White, David Palmer, Stephen Singleton][produced by Trevor Horn]
That was then but this is now/Vertigo	ABC	11.1983	18[4]	89[3][02.84]	Neutron NT 105	[written by Martin Fry, Mark White, Gary Langan, Stephen Singleton][produced by Gary Langan, Martin Fry, Mark White Stephen Singleton]
SOS/United Kingdom	ABC	01.1984	39[5]	-	Neutron NT 106	[written by Martin Fry, Mark White, Gary Langan, Stephen Singleton][produced by Martin Fry, Mark White, Stephen Singleton]
How to be a millionaire US side B:Tower of London	ABC	11.1984	49[4]	20[14][01.86]	Neutron NT 107	[58[7].Hot Dance/Disco][written by Martin Fry, Mark White][produced by Martin Fry, Mark White]
Be near me/A to Z	ABC	04.1985	26[4]	9[22][08.85]	Neutron NT 108	[1[2][8].Hot Dance/Disco][written by Martin Fry, Mark White][produced by Martin Fry, Mark White]
Vanity kills/Judy's jewels	ABC	06.1985	70[1]	91[4][05.86]	Neutron NT 109	[7[6].Hot Dance/Disco][written by Martin Fry, Mark White][produced by Martin Fry, Mark White]
Ocean blue/Tower of London	ABC	01.1986	51[3]	-	Neutron NT 110	[written by Martin Fry, Mark White][produced by Martin Fry, Mark White]
How to be a zillionare/Tower of London	ABC	01.1986	-	[4[10].Hot Dance/Disco]	Mercury 884382	-
When smokey sings/Chicago Part.1	ABC	06.1987	11[10]	5[19]	Neutron NT 111	[1[2][11].Hot Dance/Disco][written by Martin Fry, Mark White][produced by Bernard Edwards, Martin Fry, Mark White]
The night you murdered love/Minneapolis	ABC	09.1987	31[8]	-	Neutron NT 112	[3[9].Hot Dance/Disco][written by Martin Fry, Mark White][produced by Bernard Edwards, Martin Fry, Mark White]
King without a crown/The look of love [live]	ABC	11.1987	44[3]	[17[7].Hot Dance/Disco]	Neutron NT 113	[written by Martin Fry, Mark White][produced by Martin Fry, Mark White]
One better world	ABC	05.1989	32[4]	-	Neutron NT 114	[written by Martin Fry, Mark White][produced by Martin Fry, Mark White]
The real thing/The greatest love of all	ABC	09.1989	68[1]	-	Neutron NT 115	[written by Martin Fry, Mark White][produced by Martin Fry, Mark White]
The look of love [1990 mix]/Ocean blue	ABC	04.1990	68[1]	-	Neutron NT 116	-
Love conquers all/What's good about goodbye	ABC	07.1991	47[2]	-	Parlophone R 6292	[written by Martin Fry, Mark White][produced by Dave Bascombe, Martin Fry, Mark White]
Say it	ABC	01.1992	42[3]	-	Parlophone R 6298	[3[12].Hot Dance/Disco][written by Martin Fry, Mark White][produced by Dave Bascombe, Martin Fry, Mark White]
Stranger things/The world spins on	ABC	03.1997	57[2]	-	Blatant/Deconstruction 453632	[written by Martin Fry, Glenn Gregory, Keith Lowndes][produced by Martin Fry, Glenn Gregory, Keith Lowndes]
Skyscraping/Light years	ABC	05.1997	122[1]	-	Blatant/Arista 74 321 48 525-1	[written by Martin Fry, Glenn Gregory, Keith Lowndes][produced by Martin Fry, Glenn Gregory, Keith Lowndes]
Rolling Sevens/Heaven Knows	ABC	07.1997	130[1]	-	Blatant/Arista 74 321 49 837-4	[written by Martin Fry, Glenn Gregory, Keith Lowndes][produced by Glenn Gregory]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The lexicon of love	ABC	07.1982	1[4][50]	24[39]	Neutron NTRS 1	[gold][platinum-UK][produced by Trevor Horn, Steve Brown]
Beauty stab	ABC	11.1983	12[13]	69[14]	Neutron NTRL 2	[gold-UK][produced by ABC, Gary Langan]
How to be a zillionaire	ABC	10.1983	28[3]	30[41]	Neutron NTRH 3	[produced by Martin Fry, Mark White]
Alphabet city	ABC	10.1987	7[10]	48[25]	Neutron NTRH 4	[gold-UK][produced by Martin Fry, Mark White,Bernard Edwards]
Up	ABC	10.1989	58[1]	-	Neutron 8386461	[produced by Martin Fry, Mark White]
Absolutely	ABC	04.1990	7[12]	-	Neutron 8429671	-
Abracadabra	ABC	08.1991	50[1]	-	Parlophone PCS 7355	[produced by Martin Fry, Mark White]
Skyscraping	ABC	04.1997	97[1]	-	Blatant/Deconstruction 74 321 45 653-2	-
The look of love-The very best of ABC	ABC	08.2001	69[2]	-	Mercury 5862372	-

A-HA

A-Ha, grupa norweska. Powstała w 1981 w Oslo. Pal Waaktaar (6.09.1961r, Oslo) - voc, g, k i Mags Furuholmen (Magne Furuholmen; 1.11.1962r, Oslo) - k, g, przyjaciele z dzieciństwa, od 1972 konkurowali ze sobą jako liderzy amatorskich zespołów rockowych Black Days i Black Sapphire. W 1977 utworzyli w Oslo pierwszą wspólną formację - Spider Empire, z którą wykonywali muzykę inspirowaną m.in. dokonaniami Jimiego Hendrixa. W 1979r stanęli na czele innej grupy - The Bridges (składu dopełnili Viggo Bondi - b i Oystein Jevanord - dr). Z nią nagrali i wydali własnym sumptem niskonakładowy album "Fakkeltog" (Vakenatt, 1980) z repertuarem ujawniającym wpływ The Doors.
Pracę nad drugą płytą, "Poem", przerwali, ponieważ w tym czasie poznali Mortena Harketa (14.09.1959r, Kongsberg), wokalistę soulowej formacji Souldier Blue, znanego też z zespołów Mercy i Laelia Anceps. Zaprosili go do współpracy i tak powstało trio a-ha. W 1994r zawiesiło działalność. Wznowiło ją w końcu 1998r.
Cała trójka uważała, że jedynym miejscem, w którym można zacząć światową karierę, jest Londyn. Niestety, pierwsza wyprawa do stolicy Wielkiej Brytanii - w 1982, bez Harketa - zakończyła się niepowodzeniem. Muzycy nie zrazili się jednak. W styczniu 1983 wszyscy trzej zjawili się w Londynie i we wspólnym mieszkaniu przystąpili do intensywnej pracy nad repertuarem. A w czerwcu wynajęli niewielkie Rendezvous Studios, aby utrwalić owoce swoich wysiłków. Jedna z nagranych wtedy piosenek, Lesson One, tak bardzo zachwyciła Johna Radcliffa, zarządcę studia, że zwrócił na a-ha uwagę Terry'ego Slatera, byłego pracownika wytwórni EMI, odkrywcę zespołu Queen i Kate Bush.
Wkrótce potem Slater został menażerem tria. I podjął próby zainteresowania formacją wytwórni płytowych. W wyniku jego starań grupa podpisała w końcu roku kontrakt z Warner Brothers. A w styczniu 1984 weszła z producentem Tonym Mansfieldem do studia i nagrała pierwszy singel Take On Me (nowa wersja piosenki Lesson One)/And You Tell Me. Muzycy nie byli jednak zadowoleni z wyniku sesji. I płytka trafiła na rynek dopiero w październiku tego roku, po wielu poprawkach.
W kraju ojczystym a-ha odniosła sukces, ale w Wielkiej Brytanii przeszła bez echa. A następny singel, wydany w kwietniu 1985 tylko w Norwegii Love Is Reason/I Dream Myself Alive, zrobił klapę nawet na tamtejszym rynku. Grupa była w tym czasie bliska rozwiązania. Ale Slater nie tracił wiary i zaproponował ponowne nagranie piosenki Take On Me-z innym producentem, Alanem Tarneyem, współpracownikiem Cliffa Richarda. Dopiero ta nowa wersja, wydana w maju 1985 (na stronie B: Love Is Reason), wprowadziła grupę jesienią na światowe listy przebojów, w czym niemały udział miał świetny, częściowo animowany teledysk, wyreżyserowany przez Steve'a Barrona (w 1998 Take On Me przypomniał Reel Big Fish; wersja ta ozdobiła film BASEketball).
Formacja ugruntowała sukces albumem "Hunting High And Low" z października 1985 oraz towarzyszącymi mu kolejnymi singlami: The Sun Always Shines On TV/Driftwood z listopada 1985, Train Of Thought/And You Tell Me z marca 1986 i Hunting High And Low/The Blue Sky z maja tego roku. Porównywana do zespołu Duran Duran, przedstawiła w gruncie rzeczy całkiem oryginalny repertuar poprockowy, frapujący zwłaszcza pod względem melodycznym, a niekiedy i harmonicznym, rażący jedynie nieco mdłym, syntezatorowym brzmieniem (muzycy obwiniali o to Mansfielda - producenta większości wczesnych nagrań a-ha). W czerwcu 1986 koncertem w Perth w Australii rozpoczęła pierwszą trasę dookoła świata. Zakończyła ją w lutym następnego roku w Oslo.
Wydany w październiku 1986 album "Scoundrel Days" okazał się dziełem bardziej dojrzałym niż debiut (tym razem głównymi producentami byli sami muzycy). Towarzyszyły mu trzy kolejne przebojowe single: I've Been Losing You/This Alone Is Love z września 1986, Cry Wolf/Maybe Maybe z listopada tego roku i Manhattan Skyline/We're Looking For The Whales (wersja koncertowa) z lutego 1987. Wyrazem popularności tria było zaproszenie go do napisania piosenki do kolejnego filmu bondowskiego - The Living Daylights (W obliczu śmierci; 1987, reż. John Clen). W lipcu 1987 ukazała się ona na singlu (na stronie B wersja instrumentalna). A w kwietniu 1988 pojawiła się też w programie kolejnego albumu grupy -"Stay On These Roads". Wszystkie towarzyszące mu single były mniejszymi i większymi przebojami: Stay On These Roads/Soft Rains Of April z kwietnia 1988, The Blood That Moves The Body/There's Never A Forever Thing z maja, Touchy!/Hurry Home z sierpnia, a także You Are The One/Out Of Blue Comes Green z listopada tego roku, wyprodukowany przez znanych specjalistów od muzyki dyskotekowej - spółkę Aitken-Stock-Waterman.
Świadectwem kryzysu artystycznego w a-ha była płyta "East Of The Sun, West Of The Moon" z października 1990r, wyprodukowana przez Chrisa Neila, współpracownika Mike And The Mechanics, i Iana Stanleya, współpracownika Tears For Fears. Grupie brakowało pomysłów na nowe, rzeczywiście atrakcyjne piosenki. Na pierwszy singel wybrała więc nieoczekiwanie cudze dzieło - kompozycję Crying In The Rain Carole King i Howarda Greenfielda z repertuaru The Everly Brothers (na stronie B: Seemingly Non-Stop july). Następne - I Call Your Name/The Way We Talk z grudnia 1990 i Early Morning/East Of The Sun z lutego 1991 - zdradzały ciągoty ku konwencjonalnej muzyce pop.
W tym czasie, w lutym 1991r, grupa wzięła udział w gigantycznym festiwalu Rock In Rio II w Rio de Janeiro. A podsumowała pierwszy etap swojej kariery składanką "Headlines And Deadlines - The Hits Of a-ha" z listopada 1991. Oprócz przebojów zawierała ona też nagrania całkowicie premierowe lub zremiksowane. Ponadto ukazały się single Move To Memphis/Crying In The Rain (wersja koncertowa) z października 1991 i zawierający dwie wersje utworu The Blood That Moves The Body z marca 1992.
Najmniej popularnym dziełem a-ha była płyta "Memoriał Beach" z czerwca 1993, promowana singlami Dark Is The Night/Angel In The Snow z maja 1993 i Angel/I Call Your Name (wersja koncertowa) z września tego roku. Później, w marcu 1994, ukazała się jeszcze jedna mała płytka -Shapes That Co Together/Cold As Stone. W tym samym roku grupa zawiesiła działalność na cztery lata. Przypomniała się publiczności w grudniu 1998 występem na stadionie Spektrum w Oslo, zorganizowanym z okazji przyznania Pokojowej Nagrody Nobla Davidowi Trimble'owi i Johnowi Hume'owi.
Udaną próbą odświeżenia muzyki a-ha był album "Minor Earth, Major Sky" z wiosny 2000r, wyprodukowany przez Boogiemana i Rolanda Spremberga (np. Minor Earth Major Sky, Velvet, Summer Moved On, Thought That It Was You, You'll Never Get Over Me, Mary Ellen Makes The Moment Count).
Harket zadebiutował jako solista albumem "Wild Seed" (Warner Brothers, 1995; m.in. niewielki przebój A Kind Of Christmas Card), chociaż już wcześniej nagrał dość niezwykłą płytę, "Heaven's Not For Saints - Morten Harket Poetenes Evangelium" (Kirkelig Kulturverksted, 1993) z własnymi interpretacjami wierszy wybitnych poetów norweskich.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

UK

US

Wytwórnia [UK]

Komentarz

Analogue (All I Want)/Case Closed on Silver Shore

A -HA

02.2006

10[5]

-

Polydor 9876840

[written by Paul Waaktaar-Savoy, Magne Furuholmen, Max Martin][produced by Max Martin, Michael Ilbert & Paul Waaktaar-Savoy]

Angel/I call your name

A -HA

09.1993

41[3]

-

Warner W 0195

[written by Pal Waaktaar-Savoy][produced by A-ha, David Z]

Butterfly, Butterfly (The Last Hurrah)

A -HA

10.2010

98[1]

-

Warner

[written by Paul Waaktaar-Savoy][produced by Martin Terefe]

Cosy Prisons/The Sun Always Shines on T.V.

A-HA

04.2006

39[1]

-

Polydor 9856227

[written by Magne Furuholmen][produced by Martin Terefe, Magne Furuholmen & George Tandero]

Cry wolf/Maybe maybe

A-HA

12.1986

5[9]

50[10]

Warner W 8500

[silver-UK][written by Pal Waaktaar/Magne Furuholmen][produced by Alan Tarney][14[8].Hot Disco/Dance;Warner 20 610 12"]

Crying in the rain/Non-Stop july

A -HA

10.1990

13[7]

-

Warner W 9547

[oryginalnie nagrane przez Everly Brothers w 1961r][written by Howard Greenfield/Carole King][produced by Christopher Neil]

Dark is the night/Angel in the snow

A -HA

05.1993

19[4]

111[4]

Warner W 0175

[written by Pal Waaktaar][produced by A-ha, David Z]

Early Morning/East Of Sun

A -HA

03.1991

78[2]

-

WEA W0012

[written by Pal Waaktaar, Magne Furuholmen][produced by Ian Stanley]

Foot of the Mountain

A -HA

07.2009

66[3]

-

UMRL NOUM 70900268

[written by Paul Waaktaar-Savoy, Magne Furuholmen, Martin Terefe][produced by Roland Spremberg]

Forever Not Yours

A -HA

05.2002

175[1]

-

WEA 0927 44859-2 [Ger]

[written by Magne Furuholmen , Morten Harket ][Producer - Martin Landquist , Stephen Hague]

Hunting high and low/The blue sky

A -HA

06.1986

5[10]

-

Warner Bros W 6663

[written by Pal Waaktaar][produced by Tony Mansfield]

I call your name/The way we talk

A -HA

12.1990

44[5]

-

Warner W 99462

[written by Magne 'Mags' Furuholmen/Pal Waaktaar][produced by Christopher Neil]

I' ve been losing you/This alone is love

A -HA

09.1986

8[7]

-

Warner W 8594

[written by Pal Waaktaar,Magne Furuholmen, Morten Harket][produced by Pal Waaktaar-Savoy, Magne Furuholmen]

Lifelines

A -HA

07.2002

78[2]

-

WEA 0927 47037-2

[written by Magne Furuholmen, Kjetil Bjerkestrand, Anneli Drekker][ Producer - Martin Landquist , Stephen Hague]

Manhattan skyline/We' re looking for the whales

A-HA

02.1987

13[6]

-

Warner W 8405

[written by Magne 'Mags' Furuholmen/Pal Waaktaar][produced by Alan Tarney]

Move to Memphis/Cryin' in the rain [live]

A -HA

10.1991

47[2]

-

Warner W 0070

[written by Pal Waaktaar-Savoy Magne Furuholmen][produced by A-HA]

Shapes that go together/Cold as stones

A-HA

03.1994

27[3]

-

Warner W 0236

[written by Magne 'Mags' Furuholmen/Pal Waaktaar][produced by Christopher Neil]

Stay on these road/Soft rains

A -HA

03.1988

5[6]

-

Warner W 7936

[written by Pal Waaktaar/Magne Furuholmen/Morten Harket][produced by Alan Tarney]

Summer moved on/Barely hangin' on

A-HA

05.2000

33[4]

-

WEA 275CD

[written by Pal Waaktaar,Magne Furuholmen, Morten Harket][produced by Boogieman, Roland Spremberg]

Take on me/Love is reason

A -HA

10.1985

2[19]

1[1][27]

Warner W 9006

[gold-UK][written by Pal Waaktaar/Magne Furuholmen/Morten Harket][produced by Alan Tarney]

The blood that moves the body/There's nevera forever thing

A-HA

06.1988

25[4]

-

Warner W 7840

[written by Pal Waaktaar][produced by Alan Tarney]

The living daylights

A-HA

06.1987

5[9]

-

Warner W 8305

[written by Pal Waaktaar/Magne Furuholmen/John Barry][produced by John Barry, Jason Corsaro, Pal Waaktaar-Savoy, Magne Furuholmen][piosenka tytułowa z filmu z Jamesem Bondem]

The sun always shine on TV/Driftwood

A -HA

12.1985

1[2][12]

20[17]

Warner W 8846

[silver-UK][written by Pal Waaktaar-Savoy, Magne Furuholmen][produced by Steve Thompson][6[10].Hot Disco/Dance;Warner 20 410 12"]

The sun always shine on TV/Scoundrel Days (Live)

A -HA

03.2003

181[1]

-

WEA 5050466-4143-2-8 [Ger]

[written by Pal Waaktaar]

Touchy!/Hurry home

A-HA

08.1988

11[7]

-

Warner W 7749

[written by Pal Waaktaar/Moten Harket/Magne Furuholmen][produced by Paul Simpson]

Train of thought/And you tell me

A-HA

04.1986

8[8]

-

Warner W 8736

[written by Pal Waaktaar][produced by Tony Mansfield]

You are the one/Out of the blue comes green

A-HA

12.1988

13[10]

-

Warner W 7635

[written by Pal Waaktaar/Magne Furuholmen][produced by Alan Tarney, Justin Strauss]

Morten Harket

A kind of Christmas card/A change is gonna come/Lay me down tonight

Morten Harket

08.1995

53[1]

-

WEA W 0304

m

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hunting high and low	A-HA	11.1985	2[78]	15[47]	Warner Bros WX 30	[platinum][3x-platinum-UK][produced by John Ratcliff, Tony Mansfield and Alan Tarney]
Scoundrel days	A-HA	10.1986	2[29]	74[20]	Warner Bros WX 62	[platinum-UK][produced by Alan Tarney, Pal Waaktaar & Magne 'Mags' Furuholmen]
Stay on these roads	A-HA	05.1988	2[19]	148[6]	Warner Bros WX 166	[gold-UK][produced by Alan Tarney]
East of the sun west of the moon	A-HA	11.1990	12[4]	-	Warner Bros WX 378	[silver-UK][produced by Christopher Neil, Ian Stanley]
Headlines and deadlines-The hits of A-HA	A-HA	11.1991	12[18]	-	Warner Bros WX 450	[platinum-UK][produced by Alan Tarney,a-ha]
Memorial beach	A-HA	06.1993	17[3]	-	WEA 9362-45229-2	[Producers: a-ha , David Z. , Pal Waaktaar]
Minor earth major sky	A-HA	06.2000	27[4]	-	WEA 8573 82183-2	[Producers: a-ha , Kjetil Bjerkestrand , Roland Spremberg , Ian Pooley , Juan Belmonte]
Lifelines	A-HA	06.2002	67[2]	-	WEA 0927448492CD	[Producers: Clive Langer , Ian Caple , Stephen Hague , Alan Winstanley , Tore Johansson]
The Definitive Singles Collection 1984–2004	A-HA	04.2005	14[10]	-	WSM 5046783242	[gold-UK][Producers: Bill Inglot, Dan Chalmers & Fred Engh]
Analogue	A-HA	11.2005	24[4]	-	Polydor 9875415	[silver-UK][Producers: Martin Terefe, with Kjetil Bjerkestrand, Michael Ilbert, Max Martin]
Foot of the Mountain	A-HA	06.2009	5[4]	-	UMTV 2710779	[silver-UK][Producers: A-ha, Steve Osborne, Mark Saunders, Roland Spremberg, Erik Ljunggren]
25	A-HA	07.2010	10[3]	-	Rhino 8122797904	[silver-UK][Producers: Bill Inglot]
Ending on a High Note: The Final Concert	A-HA	04.2011	43[1]	-	UMC 2764845	-

Gangway

Gangway był duńskim zespołem new wave, aktywnym w okresie 1982/98. Składał się z Allana Jensena (wokalista), Henrika Ballinga (gitara), Torbena Johansena (z Escape Artists, klawisze), i czterech perkusistów, Jana Christensena (1982/84), Gorma Ravn-Jonsena (1984/89), Cai Bojsen-Mollera (1991/94),i Jeppe Moesgaarda (1996/98).
Ich pierwsze trzy albumy miały beatlesowskie (a czasem Smiths -owskie) brzmienie gitar , z wyraźnym skrętem ku new wave , ale później, zwłaszcza na The Quiet Boy Ate The Whole Cake, ich wpływy sięgały bardziej synthpopu ,podobnie jak w Pet Shop Boys . Są również znani z dziwnych i subtelnych piosenek, które często są na granicy surrealizmu .
Ich najbardziej znana piosenka, "My Girl and Me", była wielkim hitem w Danii i była również grana na MTV . Była regularnie prezentowana na antenie modern rockowej stacji radiowej KITS w San Francisco.
Zespół rozpadł się w 1998 roku, ale w dniu 21 października 2006 roku gitarzysta i kompozytor Henrik Balling i wokalista Allan Jensen dali ekskluzywny show dla zaledwie 125 osób w małym barze w Kopenhadze. Torben Johansen był obecny na sali.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Once Bitten, Twice Shy/Can You Believe This	Gangway	.1985	-	-	Irmgardz IRMGS 115 [Dan]	[written by H. Balling]
Out On The Rebound From Love/Paris, Mexico	Gangway	06.1985	-	-	Irmgardz IRMGS 114 [Dan]	[written by Henrik Balling, A. Jensen]
My Girl And Me/Do You Remember	Gangway	06.1988	-	-	London LON 182	[written by H. Balling][produced by David Motion]
Biology / Believe in Me / Buck	Gangway	.1991	-	-	Electra CDM01	-
Mountain Song / Didn't I Make You	Gangway	.1992	-	-	Genlyd GENS 1125-CD	-
Never Say Goodbye [remixes]	Gangway	.1993	-	-	Genlyd GENS 1133-CD	-
Once in a While	Gangway	.1993	-	-	Genlyd GENS 1137-CD	-
Everything Seems to Go My Way	Gangway	.1994	-	-	Genlyd GENS 1151-CD	-
Steady Income / Everything Seems to	Gangway	.1994	-	-	Genlyd GENS 1156-CD	-
Sycamore Sundays	Gangway	.1994	-	-	Genlyd GENS 1161-CD	-
Come Back as a Dog	Gangway	.1996	-	-	RCA 74321413252	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Twist	Gangway	.1984	-	-	Irmgardz IRMG 10 [Dan]	-
Sitting in the Park	Gangway	.1986	-	-	Irmgardz IRMG 14 [Dan]	-
The Quiet Boy Ate the Whole Cake	Gangway	.1991	-	-	Electra EL 0115-1	-
Happy Ever After	Gangway	.1992	-	-	Genlyd GENCD 187	-
Optimism	Gangway	.1994	-	-	Genlyd GENCD 204	-
That's Life	Gangway	.1996	-	-	RCA 74321399082	-

Gangway - My Girl And Me.mp3

Blue Zoo

Blue Zoo jest brytyjskim zespołem new wave, aktywny w latach 1980-1985, i ponownie od 2010 roku.
Utworzony w 1980 roku, oryginalna nazwa zespołu brzmiała Modern Jazz, i wydali dwa single "In My Sleep (I Shoot Sheep)" i "Ivory Towers" w 1981 roku. Jądro zespołu stanowili Andy O (Overall) wokal , Tim Parry grajacy na gitarze , Mike Ansell na basie i Mickey Sparrow na perkusji .
Matthew Flowers (dawniej zespół new wave Sore Throat) towarzyszy zespołowi w koncertach na żywo na klawiszach ,czasami z Pete Lancasterem na trąbce i Steve Pondem z Inner City Unit grającym sporadycznie na syntezatorach . Tim Parry został później producentem muzycznym i pracował jako menadżer różnych zespołów.
Blue Zoo miał trzy przeboje , które zaistniały na listach przebojów w Wielkiej Brytanii, "I'm Your Man",który osiągnął # 55 w czerwcu 1982 r., " Cry Boy Cry " dotarł do Top 20, osiągając nr 13, stając się największym przebojem zespołu. Przebywał w Top 40 UK Singles Chart przez osiem tygodni. "(I Just Can't) Forgive And Forget" osiągnął # 60 w maju 1983r.
Mimo, że nie wszedł na listy przebojów, singiel "Love Moves In Strange Ways" był singlem tygodnia w NME. Ukazał się album , Two By Two (czasem opisywany jako 2x2 lub 2By2) w 1983 roku. Cherry Red Records ponownie wydał rozszerzoną wersję 2x2, 21 października 2013 roku.
Blue Zoo zagrał swój pierwszy koncert od 28 lat na Ginglik w Shepherds Bush Green w dniu 22 lipca 2010 roku. W lutym 2013 r. zespół odbył pomyślnie krótkie turnee po Filipinach .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Composers
Love Moves In Strange Ways/Chameleon Waves	Blue Zoo	09.1981	-	-	Magnet MAG 205	[written by T. Parry][produced by Laurence Diana]
I'm Your Man/Fate	Blue Zoo	04.1982	55[3]	-	Magnet MAG 224	[written by T. Parry][produced by Paul Hardiman]
Cry Boy Cry/Off To Market Dub	Blue Zoo	08.1982	13[11]	-	Magnet MAG 234	[written by Andy O, Tim Parry][produced by Tim Friese-Green]
Loved One's An Angel/These Days	Blue Zoo	01.1983	76[7]	-	Magnet MAG 240	[written by T. Parry, Andy O, M. Ansell][produced by Tim Friese-Green]
(I Just Can't) Forgive And Forget/Shine	Blue Zoo	04.1983	60[7]	-	Magnet MAG 241	[written by T. Parry]
Somewhere In The World There's A Cowboy Smiling/Don't Walk Away	Blue Zoo	10.1983	-	-	Magnet MAG 250	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Two by Two	Blue Zoo	11.1983	-	-	Magnet MAGL 5041	[produced by Tim Friese-Greene]
For All I Really Care	Blue Zoo	.1984	-	-	Jugodisk LPS-1073 [Jug]	-

Blue Zoo - _I Just Can_t _ Forgive A.mp3