New wave jest określeniem dla amerykańskiego i brytyjskiego rodzaju muzyki popularnej ,która wyrosła na przełomie lat 70-tych i 80-tych wokół nowojorskiej sceny muzycznej skupionej wokół popularnego klubu CBGB. Początki tego nurtu są dosyć skomplikowane.Seymour Stein,kierownik wytwórni Sire w tym okresie,chciał jak najlepiej sprzedać na rynku zespoły ze świeżego zaciągu wytwórni,będących weteranami sceny CBGB.Ponieważ konsultanci radiostacji w USA twierdzili,radząc swoim klientom,że punk jest chwilową modą-większość stacji radiowych opierała swój repertuar na muzyce disco-Seymour wprowadził nowy termin "new wave".
Zespół założony w 1984 przez Richarda Jobsona (ur. 6.10.1960r w Dunfermine w hr. Fife, Szkocja; śpiew, gitara) oraz Russella Webba (gitara basowa/śpiew), długoletnich członków formacji The Skids. Początkowo skład grupy uzupełnili John McGeoch (ur. 28.05.1955 w Greenock w hr. Strathclyde, Szkocja; gitara), wcześniej występujący z Magazine i Siouxsie And The Banshees oraz John Doyle (perkusja).
Chociaż kwartet ten odniósł pewien sukces singlami "Castles In Spain" (1984) i "We Can Be Brave Again" (1985), dwaj ostatni muzycy nie pasowali do ogólnego założenia i odeszli po nagraniu jedynego albumu Waiting For The Floods. Był on niezbyt udaną miksturą różnych stylów; lepsze wrażenie robił wydany w 1987 singel "New York City" nagrany z udziałem Jobsona, Webba i różnych muzyków sesyjnych. Choć utwór przypominał wczesne produkcje Simple Minds, wydawało się, że grupa odzyskała wiarę w siebie. Niestety, na skutek rosnącego zaangażowania Jobsona w pracę modela, grupa wkrótce się rozpadła.
Tytuł
Wykonawca
Data wydania
UK
US
Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Castles In Spain/Innocents Abroad
Armoury Show
08.1984
69[4]
-
Parlophone R 6079
[written by The Armoury Show][produced by Nick Tauber]
We Can Be Brave Again (Remix)/A Feeling
Armoury Show
01.1985
66[3]
-
Parlophone R 6087
[written by The Armoury Show][produced by Howard Gray, The Armoury Show]
Glory Of Love/Higher Than The
Armoury Show
07.1985
92[1]
-
Parlophone R 6098
[written by The Armoury Show][produced by Nick Launay]
Love In Anger/Tender Is The Night
Armoury Show
01.1987
63[3]
-
Parlophone R 6149
[written by The Armoury Show][produced by Howard Gray]
Grupa brytyjska. Powstała jesienią 1983 w Londynie. Nazwę wzięła z opublikowanego w 1913 manifestu włoskiego futurysty Luigiego Russolo. Wyłoniła się z zespołu realizatorów, producentów nagrań i muzyków skupionych wokół Trevora Horna, byłego muzyka The Buggles i Yes. Od początku jej trzon stanowili: Ann Dudley (7.05.1956, Londyn) - k, J.J. Jeczalik (właśc. Jonathan Jeczalik; 11.05.1955) - k i Gary Langan. A status członka formacji miał też dziennikarz Paul Morley, który zajmował się promocją jej poczynań oraz pisał teksty do jej utworów i komentarze na okładki płyt. W 1985 uniezależniła się od Horna oraz zerwała współpracę z Morleyem. W 1986 odszedł Langan. Istniała do lipca 1990. W 1997 wznowiła działalność, a w jej składzie oprócz Horna, Dudley i Morleya znalazł się Lol Creme (19.09.1947, Manchester) - k, g, perc, voc, znany z zespołu 10 c.c. oraz z duetu z Kevinem Codleyem.
W 1983 Dudley, Jeczalik i Langan wspomagali Horna w pracy nad płyta "90125" zespołu Yes. W chwilach wolnych tworzyli dla przyjemności, z pomocą, przede wszystkim syntezatora Fairlight, muzykę inspirowaną napływającymi ze Stanów nagraniami pierwszych gwiazd hip hopu. Wtedy narodził się pomysł połączenia sił na dłużej w ramach grupy, która eksperymentowałaby z nowymi konwencjami w muzyce pop, poszukiwała intrygujących brzmień, penetrowała możliwości nowoczesnych technik nagraniowych, ale też po prostu bawiła się tworzeniem swoich osobliwych kolaży dźwiękowych. Płyty formacji, z początku wydawane przez firmę Horna Zang Tuum Tumb, lepiej znanej jako ZTT, a później przez własną China, zdominowała zwariowana, bezwstydnie eklektyczna i zuchwale nowatorska pod względem brzmieniowym, elektroniczna muzyka taneczna, chociaż nie zabrakło na nich kompozycji o cechach ilustracji dźwiękowych do wyimaginowanych filmów.
Single The Art Of Noise odnosiły większe i mniejsze sukcesy na listach przebojów, np.Beatbox (Diversions 7)/Beatbox (Diversions 2) z marca 1984 i Close (To The Edit)/A Time To Hear (Who's Listening) z października tego roku, Moments In Love/Beatbox z marca 1985 i Legs/Hoops And Mallets z października tego roku, Peter Gunn (przeróbka starego przeboju gitarzysty Duane'a Eddy'ego, przygotowana z jego udziałem) Something Always Happens z marca 1986 i Paranoimia/Why Me? z maja tego roku, Dragnet/Action Art z lipca 1987, Kiss (przeróbka piosenki Prince'a nagrana z piosenkarzem Tomem Jonesem)/E.F.L z listopada 1988, Yebo (wspólne nagranie z południowoafrykańskim chórem Mahlathini And The Mahotella Queens)/Dan Dare z lipca 1989 oraz Art Of Love/Heart Of Love z czerwca 1990.
Spośród albumów największą popularność zyskały "(Who's Afraid Of?) The Art Of Noise" z października 1984, "In Visible Silence" z kwietnia 1986 i najbliższy rocka "In No Sense? Non-sense!" z sierpnia 1987. Grupa tworzyła też muzykę do filmów, m.in. do Disorderlies (Trzech wesołych pielęgniarzy; 1987, reż. Michael Schultz), oraz do reklam telewizyjnych, m.in. dla firm Revlon i Swatch. Dopiero w 1986 zdecydowała się na działalność koncertową i dotarła ze swoimi występami m.in. do Japonii, co dokumentował album "Re-Works Of Art Of Noise" z grudnia 1996. Jej klasyczne nagrania wywarły ogromny wpływ na muzykę lat dziewięćdziesiątych, a w szczególności na takie zespoły, jak 808 State, The Orb, Future Sound Of London, The Prodigy i The Chemical Brothers.
W czerwcu 1999, po kilkuletniej przerwie w działalności, przypomniała się słuchaczom albumem "The Seduction Of Claude Debussy", będącym kontrowersyjną próbą uwspółcześnienia muzyki Claude'a Debussy'ego (np. Bom On A Sunday, Approximate Mood Swing No. 2).
Dudley po rozwiązaniu The Art Of Noise w 1990 z powodzeniem kontynuowała karierę jako kompozytorka, aranżerka, producentka nagrań, pianistka. Współpracowała m.in. z Philem Collinsem, Paulem McCartneyem, The Moody Blues i Moloko. Stworzyła muzykę do wielu filmów, m.in. do Buster (Buster; 1988. reż. David Green), The Crying Game (Gra pozorów; 1992, reż. Neil Jordan), za którą była nominowana do Oscara, The Full Monty (Goło i wesoło; 1997, reż. Peter Cattaneo), za którą otrzymała tę nagrodę, oraz Pushing Tin (1999, reż. Mike Newell).
Single
Tytuł
Wykonawca
Data wydania
UK
US
Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Close (To the Edit)/A Time to Hear (Who's Listening)
Art Of Noise
10.1984
8[19]
102[2]
Z.T.T.-Island TIS 100
[4.Hot Dance Club Play][23.R&B Chart]
Moments In Love/Beatbox: Love Beat
Art Of Noise
03.1985
51[4]
101[5][04.84]
Z.T.T.-Island ZTPS 02
[written by Trevor Horn,Gary Langan,J.,J. Jeczalik,Anne Dudley,Paul Morley][produced by The Art Of Noise][1[2].Hot Dance Club Play][10.R&B Chart]
Legs / Hoops and Mallets
Art Of Noise
10.1985
69[1]
-
China WOK 5
[written by Gary Langan,J. J. Jeczalik,Anne Dudley][produced by The Art Of Noise]
Peter Gunn/ Something Always Happens
Art Of Noise feat. Duane Eddy
03.1986
8[9]
50[11]
China WOK 6
[written by Henry Mancini][produced by The Art Of Noise]
Paranoimia/ Why Me?
Art Of Noise with Max Headroom
05.1986
12[9]
34[12]
China WOK 9
-
Dragnet/Action art
Art Of Noise
07.1987
60[4]
-
China WOK 14
[written by Walter Schumann][produced by The Art Of Noise]
Kiss/E.F.L.
Art Of Noise feat Tom Jones
11.1988
5[7]
31[11]
China CHINA 11
[written by Prince,J. J. Jeczalik,Anne Dudley][produced by The Art Of Noise]
Yebo/Dan dare
Art Of Noise feat. Mahlathini and The Mahotella Queens
07.1989
63[3]
-
China CHICD 18
[written by Anne Dudley,Jonathan Jeczalik,W. Nkosi][produced by Anne Dudley,Ted Hayton,Jonathan Jeczalik]
Art of Love/ Ambience of Love / Heart of Love
Art Of Noise
06.1990
67[1]
-
China CHINA 23
[written by Gary Langan,J. J. Jeczalik,Anne Dudley][produced by The Art Of Noise,Martin "Youth" Glover]
Instruments Of Darkness (All Of Us Are One People) (The Prodigy Mix)/L.E.F.
Art Of Noise
12.1991
45[5]
-
China WOK 2012
[written by Walter Schumann][produced by The Art Of Noise]
